Στις Ωρωποστιχίδες ή Ωρωποστιχίδια, ή ακόμα-ακόμα και Ωρωποπροστιχίδια, θα θαυμάζουμε μαζί το μεγαλείο του ποιητικού μας λόγου, αφού εξαντλήσουμε (εξευτελίσουμε, το κατά δύναμιν) παράλληλα και επάλληλα, τις δυνατότητες του πεζού......

Τα Ωρωπουργήματα, που κατατίθενται, σας προτείνουμε να φυλαχθούν για ένα μήνα στην κατάψυξη στοιυς -20 και στη συνέχεια στη συντήρηση, ώστε άφοβα να τα χορηγήσετε για κατανάλωση στις μελλοντικές γενιές.

Καλή σας διασκέδαση και μόρφωση, ήτοι διαμόρφωση!

εκ της Διευθύνσεως του Ωρωπιώτη

Που-τσάπες?

Τις τσάπες, τις δημοτικές,

Πό’χουνε προεκτάσεις,

Που τσάπιζαν ανηλεώς,

Τις τοπικές εχτάσεις,

Οχτροί μας τις τσουρνέψανε

Έξω απ’τα πλυντήρια,

Όσο, να βγούνε και να μπούν

Για κουπ, στα στεγνωτήρια.

Πλυμένες πεντακάθαρες

μέσα στην ησυχία,

Ήτανε και αμάθητες,

βιώσαν χτηνωδία.

Γειά και χαρά σας τζισιπιά

Μπουλντόζες  παπαγάλοι

(η)δονητάδες του μπετού

χωματουργοί μεγάλοι.

10/8/2011

Ο Βλεφάρης κι αν φλεβίσει

Ένα μπ μπροστά απ’το μπούτι

Το μπαρούτι σε μπαρμπούτι

Και με κουρ, μπρος από κούτι

Τρως ένα ζεστό κουρκούτι.

Ο κώλος και το άδικο

Μας δίνουνε κωλάδικο,

Η σπλήνα και το άντερο

Της σχάρας το σπληνάντερο.

Από το χάνι του πρωκτού

Βγαίνει κωλοχανείο,

Κι απ’ τον ορό του πράκτορα

Γεννιέται πρακτορείο.

Άκης σε φάρμα έζησε

Κι άνοιξε φαρμακείο

Και ο τρελός ο κομιστής

δίπλα, τρελλοκομείο.

Οι λέξεις έχουν νόημα,

Δεν έχουνε ουσία,

Με δόλο και με πρόθεση

Ανούσια συνουσία.

Διαδυσλεξιστής Ωρωπιώτης

Δεκεμβριανό κουνούπι!

Σαν το κουνούπι του δεκέμβρη τριγυρνώ

μέχρι να πέσει ο υδράργυρος στο μείον

χαλκούτσι, μήλεσι, σκάλα στον ωρωπό,

κάνω και πάγκο και τη λάντζα και ταμείο

Στο θερμοκήπιο τα φαινόμενα απατούν

ο εφιάλτης έχει γίνει τα’όνειρό μας

τρώμε κομπόστα κι αφοδεύουμε κομπόστ,

και με τις κόλες καθαρίζει τ’άντερό μας.

Χριστούγεννα στο κεφαλοχώρι του Ωρωπού!

Μεσ’στην αστρόφεγγη βραδιά

Πέφτει ψιλή ψ.λή η σκόνη,

Που ήρθε από την Αφρική

Στρώνοντας κίτρινο σεντόνι

Ούτε φλώρου δεν ακούς φλωριά

Ούτε τα μυκηθμό του γάτου

Σα σχολικό προαύλιο,

Τη νύχτα του Σαββάτου.

Ξάφνου πέρα από το βουνό

Κουδούνα κουδουνίζει

με έντονους κουδουνισμούς

το χώρο βομβαρδίζει.

Στα Χάιλαντς Του Ωρωπού,

Στα όρη Μαλακάσας

Αχός βαθιού ακούγεται

Και γκντούπισμα γκραν-κάσας.

Κι αντιλαλούν οι ρεματιές

Στην άλαλη. τη πλάση

και ο φτωχός ζορίζεται

Να μη χεστεί σαν κλάσει.

Του καβλαντισμού

Μαύρο φέσι στο κεφάλι,

Νετανιάχου μέσ’ στη ζάλη,

Αρχιράββινε λεβέντη

Ξύγκι γουρουνιού κι αψέντι.

Στου Εβραίου το κατώι

Πίνει ο γιώργος μας και τρώει

Τον Ομπάμα καβλαντίζει,

Μέσα στις στοές γυρίζει.

Λέσχες μπίλντερμπεργκ, στοές

Με τις φούστες τις ριχτές

Τήβεννοι, σπαθιά, διαβήτες,

Του καβλαντισμού προφήτες,

Σιγοφέλνουν μελαηδίες

Εντολές και θεωρίες

Του ταμείου προσταγές

Καβλαντοδιαταγές!

Κομπόστα από πυθάρι!

Στου Ωρωπιώτη το γκομπόστι,

Στου Ωρωπιώτη το γκομπόστι

Στου Ωρωπιώτη το γκομπόστι

Στο πιθάρι το βαθύύύύύ΄!

Γαιοσκώληκοι αράδα

Όλοι καμιά κατοστάδα

Πέσανε στο φαγοπότι,

Στου Ωρωπιώτη το κομπόστι (Χ2)

Οργανικά υπολείμματα

Λιπάσματα και φύλλα

Δια νερού ποτίσματος

Άγονται στη σαπίλα.

Και με την ανακύκλωση,

Τα τρομερά σκουλήκια,

Τις ψείρες καθαρίζουνε

Απ’ τα καλαμπαλίκια.

κομποστατζής Ωρωπιώτης, από το νέο μας μέλος Πορφυροφούφουτο!

ΥΓ. το παρόν κομποστοπόνημα, μετά την άπαξ-άντε δίπαξ, ανάγνωσή του, μέλλει να αυτομολυνθεί με ιό, θηλυπρεπούς χαρακτήρα και χαρακτηριστικών, με αποτέλεσμα την εξαφάνισή του, λόγω αθέμιτου ανταγωνισμού και θα μεταφερθεί στις Ωρωποστιχίες, ή Ωρωποστιχίδια, ώστε να βρεί κι αυτό τη θέση του.

Σημείωση της ριμοτομικής-γεωφυσικής ομάδας του Ωρωπιώτη

Βουβουζελοπαίχτης

Βουβουζέλα θα μου πάρω

για να κλάνω όταν κορνάρω.

Με τους κολλητούς μου φίλους,

Μέρα-νύχτα να τζαμάρω.

Να την παίζω στα κορίτσια

Και να κάθονται όλα ίσια

κι ο κιμάς με μακαρόνια,

Να μου γίνονται παστίτσια.

Να την παίζω σε ρουφιάνες,

αρχιφλώρους και π0υτ@ν3ς

να την παίζω ολονυχτίς

βουβουζελοπαιανιστής.

Τι κλαρίνο, τι φλογέρα

Αν τους πάρεις τον αέρα,

Το γλωσσίδι αν χτυπάς,

Κι αν τα σάλια σου κρατάς,

Στα πνευστά είσ’ο βασιλιάς!

* * *

Του πεθαντή

Του σκοτωμένου η αναπνοή

πνοή δε συλλογάται

κι η νεκρική του η κοψιά

με βάσανα αποκτάται!

Του πεθαμένου πέθαναν

μαζί τα όνειρά του,

ασφάλειες, τόκοι, μισθοί

και τα οικόπεδά του.

Ο πεθαμός κι ο θάνατος

σκοτώνουν θανατώνουν

και τα γαιδούρια βίαια

ακόμα σαμαρώνουν.

Θανατωμένοι σκοτωτές

θανατηφόροι κώλοι

τα φονικά αέρια

διαλύσανε τη πόλη.

Του πεθαντή το θάνατο

όποιος αποζητήσει,

στου σκοτωμένο σκοτωτή

τη γή θα μετοικήσει!

(από τη συλλογή "Τα χαρμόσυνα μνημόσυνα")

“έτσι που το πουλί σου στράβωσες…

κάτσε καμάρωσέ το”…..

Έτσι, όπως τον τροχό που διέλυσες,

τα νύχια σου, σαν έκοβες,

σε τούτη εδώ την κώχη,

το μπάνιο μας μαγάρησες!

Έτσι που τον καφέ σου έψηνες,

και χύνονταν αφρίζοντας,

σε τούτο δω το μπρίκι,

τον πάγκο τονε γάμησες!

Έτσι που με τα χρωμοσαμπουάν,

με ντεκαπάζ κι εξτένσιονς

τη κώμη σου, τη μάδησες,

στο μπάνιο, την εσκόρπισες.

Έτσι που τον προβλήτα τράκαρες,

στου Ωρωπού το κέντρο,

φέρυ με ρόδες νάσουνα,

δεν θ’άφηνες και δέντρο!

Έτσι που τη ζωή σου ρήμαξες

στου καικιού τη πλώρη,

του πολυδύναμου ωρωπού,